1,540 กิโลเมตร จากเหนือจรดใต้ ใน 12 วัน

เราถึงเมืองเก่าตอนพลบค่ำ เช่าจักรยานสั่นๆ สองคัน ปั่นผ่านโบราณสถานอายุ 700 ปีตอนแสงเปลี่ยนเป็นสีส้ม ยางล้อหลังแบนตรงพระพุทธรูปนั่ง พระที่กำลังกวาดลานชี้ให้เราไปที่ร้านปะยางที่ยังเปิดอยู่โดยไม่พูดสักคำ ค่าซ่อมยี่สิบบาท

เราอยู่ต่ออีกชั่วโมงแค่เพื่อดูมันค่อยๆ มืดลงจริงๆ

“เราแต่งงานกับประเทศที่เก่าแก่เกินกว่าเราสองคนจะจินตนาการไหว”

เมืองเดียวที่เถียงกลับ ใช้เวลาสองชั่วโมงข้ามเมือง ทะเลาะกันจริงจังเรื่องจะขึ้นทางด่วนดีไหม และความเงียบที่ลากยาวจนขึ้นไปถึงดาดฟ้าเหนือเยาวราช เราคืนดีกันตอนตีหนึ่งด้วยปลาหมึกย่างจากรถเข็นข้างทาง

ทุกชีวิตคู่ต้องมีสักเมืองที่เถียงกับเรา ของเราได้จัดการมันไปตั้งแต่ต้นทาง

“เราคืนดีกันด้วยปลาหมึกย่างตอนตีหนึ่ง และเราจะเป็นแบบนั้นเสมอ”

นั่งเรือหางยาวไปยังชายหาดที่ถนนไปไม่ถึง หน้าผาหินปูนตั้งฉากขึ้นจากทะเล น้ำลงพอดีตอนแสงทอง เท้าเปล่า สายสิญจน์จากเชียงใหม่ยังอยู่บนข้อมือ เราอ่านจดหมายที่เขียนไว้บนทะเลสาบ — ออกเสียงดังๆ เป็นครั้งแรก

เหมียวถือกล้องให้ หมาหลงตัวหนึ่งมาร่วมพิธีตั้งแต่ต้นจนจบและอยู่ในรูปเกือบทุกใบ ไม่มีผู้ประกอบพิธี ไม่มีทางเดินเข้าพิธี ไม่มีแขก — และทั้งคู่จะบอกคุณว่า ไม่มีสักส่วนที่อยากแลกไปกับอะไร

“ไม่มีผู้ประกอบพิธี ไม่มีทางเดินเข้าพิธี ไม่มีแขก — และไม่มีอะไรที่เราอยากแลกไป”