จดหมายที่เราอ่านบนชายหาด

เจ —

ผมมาเชียงใหม่พร้อมกระเป๋าใบเดียวกับตั๋วขากลับ แล้วซื้อถ้วยจากคุณสี่ใบ เพราะผมคิดประโยคในภาษาของคุณไม่ออกสักประโยคที่จะทำให้ผมได้นั่งอยู่ที่โต๊ะของคุณนานขึ้น คุณมองทะลุผมตั้งแต่วันอาทิตย์ที่สอง แต่ก็ยังปล่อยให้ผมกลับมาเรื่อยๆ

ตอนนี้ผมได้ขับรถไปตลอดความยาวของประเทศคุณ ในรถที่ตั้งชื่อตามน้ำชา ได้เห็นคุณเถียงกับแผนที่ ซ่อมจักรยาน แปลให้ผมฟังแค่ครึ่งเดียวของสิ่งที่ย่าพูด เฉพาะครึ่งที่คุณอยากให้ผมได้ยิน และหลับทั้งที่นั่งอยู่บนทะเลสาบโดยที่ปากกายังอยู่ในมือ ไม่มีชีวิตแบบไหนก่อนมีคุณที่ผมอยากได้คืนเลย

ผมไม่เก่งภาษาของคุณ และแย่ยิ่งกว่าเรื่องการอยู่นิ่งๆ แต่คุณไม่เคยขอให้ผมเป็นคนอื่นสักครั้ง คุณแค่ขยับโต๊ะให้ผมเอื้อมถึง ผมสัญญาว่าจะใช้ทั้งชีวิตที่เหลือเรียนรู้อีกครึ่งของสิ่งที่ย่าพูด ผมสัญญาว่าจะเก็บใบที่ร้าวเอาไว้ ผมสัญญาว่าไม่ว่าเมืองไหนจะเถียงกับเราต่อไป เราจะซื้อปลาหมึกย่างแล้วคืนดีกันให้ได้ก่อนฟ้าสว่าง

คุณคือที่เดียวที่ผมเคยอยากมีตั๋วขากลับไปหา และตอนนี้ผมไม่ต้องใช้มันแล้ว

— อเล็กซ์